Frederique Spigt krijgt interesse in muziek als zij als 16-jarige Herman Brood ziet optreden, maar voor haar opleiding kiest de Rotterdamse de kunstacademie en studeert daar uiteindelijk af als grafisch ontwerper. In de tussentijd zingt ze eerst in de hardrockband van haar broer Jaap, daarna in de soulband Freddie Falsetto & The Fortissimos en dan met Paul Vink (Swinging Soul Machine, The Health Band) in The Limit. Uit een ontmoeting met Peter van Gameren (The Health Band) ontstaat in 1984 I've Got The Bullets.
Met die band, waarin ook Ocki Klootwijk, Tijn Smit en Jan de Ligt zitten, valt zij eind 1985 op tijdens De Grote Prijs van Nederland. De muziekprijs gaat dat jaar weliswaar naar Gin On The Rocks, maar haar negenkoppige band scoort "dankzij de grofkorrelig hese stem van Spigt en de professionele presentatie" volgens Peter Koops van de Volkskrant goed bij het publiek. Als reden daarvoor stelt Clemens Rikken in Het Vrije Volk dat Spigt "een stem met kloten" heeft en de band "een slepende bas" en "een vette sax."
Ondanks een goed gevulde agenda met optredens, een kleine hit met 'In The Middle Of The Night' en twee albums, stopt I've Got The Bullets in 1990. Spigt verruilt de soul voor Amerikaans georiënteerde heartland-muziek en start een nieuwe band: A Girl Called Johnny. In 1993 verschijnt het album 'Cry For The Moon'. Het wordt geen succes en Spigt is ook niet helemaal tevreden over de productie. Zij trekt de touwtjes dan ook verder naar zich toe voor 'Con La Piccola Orechstra', haar eerste solo-album en door haarzelf geproduceerd.
Vanaf dat moment kiest Spigt nadrukkelijk haar eigen pad. Soms met hulp van collega's, zoals De Dijk-zanger Huub van der Lubbe, die haar in 1998 vraagt om 'Mijn Hart Kan Dat Niet Aan' te zingen op het Nationaal Songfestival. Het leidt tot haar eerste volledig in het Nederlands gezongen album 'Engel'. En dat bevalt goed. Pas in 2004 kiest ze weer voor Engelstige nummers, waaronder het duet 'Feel The Glow' met Inge Bonthond, en vanaf 2011 zingt Spigt weer volledig in het Engels.